De wonderjaren: Wat is er zo geweldig aan leeftijden zes, zeven en acht
Ongeveer een jaar geleden, pakte ik voor een week kleding in,zei mijn acht-jarige zoon en zes jaar oude dochter gedag , en reed naar mijn zus, om daar de zorg voor mijn lieve neefje op me te nemen. Het was een ritje van 30 minuten door de stad maar ik had het gevoel alsof ik naar een andere planeet reisde.
Gedurende zeven dagen, vermaakte ik me met de 15-maanden oude Jake door middel van luiers en skipakjes , kroop ik zelf op de grond zodat ik met hem kon spelen en zorgde ik er voor dat hij aan de aanbevolen hoeveelheid slaapjes toekwam.
Tegen het einde van de week, merkte ik twee dingen op: Mijn neefje en ik waren perfect op elkaar in gespeeld en ik was weer verliefd geworden op mijn eigen kinderen. Doordat Jake zoveel zorg nodig had, besefte ik hoe zelfstandig mijn eigen kinderen al waren (wat worden ze snel groot!)Ze zijn groot genoeg om hun eigen veters te strikken maar niet té groot voor een kus en omhelzing op het schoolplein.
Mijn week met Jake herinnerde me eraan hoe het fysieke leven is met zeer jonge kinderen. Mijn man, Rob, en ik vegen geen gezichten meer af, pureren geen eten meer, hebben geen last meer van gehannes met kinderen om ze in- en uit die autostoeltjes,wiegen, kinderstoelen etc te halen.
Morgan (nu acht) vraagt ons nog steeds om de douche op de juiste temperatuur in te stellen, maar nadat ze mij uit de badkamer heeft gebonjourd komt ze er even later zelf uit met netjes gekamd haar en d’r nachtkleding al aan . Deze kleine tekenen van onafhankelijkheid is bevrijdend op dagen waarop je alleen nog maar ziet wat er allemaal nog moet gebeuren in huis. Heel fijn, maar aan de andere kant ook wel een beetje jammer als je je dan beseft dat, wat is geweest niet meer terug zal komen (mits je dus nog een kindje krijgt en weer in de stinkende poepluiers komt te zitten!)
Gelukkig ben ik nog niet helemaal overbodig. In deze fase van hun leven ben ik er vooral om ze te steunen en adviseren op emotioneel vlak. Ik hielp Rylie toen hij wat nerveus contact probeerde te maken met een verlegen nieuwe jongen in zijn klas. En toen Morgan in tranen uitbarste toen haar vriendinnetjes wel waren uitgenodigd voor een partijtje en zij niet, kon ze op mijn schouder uithuilen. Begrijp me niet verkeerd: ik was er ook voor mijn kinderen toen ze klein waren en hun favoriete speeltjes stuk of zoek waren. Maar het samen oplossen van problemen is uitgegroeid tot een leuke teamsport. Het heeft onze band echt sterker gemaakt.
Voorlopig geniet ik met volle teugen van mijn schoolgaande kinderen. De ene keer roepen ze nog “kijk mij nou eens” terwijl ze als een aap aan het klimrek hangen en al je aandacht hiermee opeisen en een andere keer willen ze je er niet bij in de buurt hebben omdat hun vriendjes er bij staan.
Het is soms moeilijk om te accepteren dat je steeds minder nodig bent maar je bent en blijft hun moeder en ze zullen altijd op je terug vallen als ze hulp of tips of advies nodig hebben, hoe oud ze ook zijn.
Gebaseerd op een artikel van : Trish Snyder
